De dag begon al vroeg voor huize Werkvakantie. Nou ja… voor de meiden dan. De mannen dachten allemaal dat er vast wel iemand een wekker zou zetten. Alleen als iedereen dat denkt, zet dus uiteindelijk niemand een wekker. Dat hebben ze deze ochtend ook gemerkt. De enige die wél een wekker had gezet was Ensa, maar die stond zo zacht dat hij alleen zichzelf hiermee wakker maakte. 😅
Na een lekkere Hollandse boterham was het tijd om echt aan de slag te gaan. Verdeeld over drie verschillende projecten gingen we aan de slag: het kinderwerk, het dak en de omheining.
Bij de omheining werd hard gewerkt aan de voorbereidingen voor een nieuw hek. Oude palen moesten uit de grond worden gehaald, nieuwe gaten werden gegraven en ondertussen kwamen we erachter dat sommige stukken grond nét iets spannender waren dan gedacht. Als je namelijk een klein stukje naast het hek stapte, kon je zomaar op een oude… laten we zeggen… shit hole terechtkomen. En als die inzakte, stond je ineens niet meer met beide benen op de stront eh… grond.
Er moest zelfs gegraven worden ín een berucht shit hole. Gewapend met een pikhouweel veranderde Cas langzaam maar zeker in Steve uit Minecraft. Het enige wat nog ontbrak waren de blokjes. 😂
Onze tolk was deze dag een jongen van veertien jaar oud. Hij had zichtbaar plezier in onze aanwezigheid en besloot tussendoor af en toe stenen op ons te gooien. Ook vond hij het een goed idee om een aantal te laten voelen hoe scherp de doorns waren. Dat lesje zullen een paar van ons niet snel meer vergeten.
Ook bij het kinderwerk was het een groot feest. Erik mocht hier zelfs zijn allereerste EHBO-handeling uitvoeren. Hij was daar zó trots op dat dit eigenlijk niet in de blog mocht ontbreken.
Verder werd er volop gedanst, geknutseld, gespeeld en vooral heel veel gelachen. De kinderen deden ontzettend enthousiast mee en hadden al snel hun favoriete leiding uitgekozen.
De dames bleken een soort magneet te zijn voor de meisjes. Of misschien hadden ze gewoon stroop aan hun achterste geplakt, want de meisjes weken geen moment meer van hun zijde. Overal waar de dames gingen, liep een hele stoet aan meisjes achter hen aan.
Ook de mannen hoefden zich niet te vervelen. Binnen de kortste keren werd er gevoetbald, geklommen en hingen de jongens letterlijk in hun nek. Al met al was het een ontzettend geslaagde eerste dag kinderwerk.
Bij het dak werd ondertussen gewerkt aan… de afwerking van het dak. En nee, het dak stond er inderdaad nog niet op en moest überhaupt nog gebouwd worden, maar de planken moesten alvast gelakt worden. Soms moet je gewoon vooruitdenken. Iets waar de Roemenen normaal gesproken niet aan doen.
Er mocht maar één iemand mee het dak op en Ruben was de gelukkige. Daardoor ontstond al snel de bekende uitspraak: “Max doet niks.” Uiteindelijk mocht Max gelukkig toch nog helpen door een grote balk omhoog te tillen. Al liep ook dat niet helemaal zoals gepland. Waar zijn lengte gister juist een voordeel was, bleek het nu ineens toch wel weer een nadeel. Hij was nét te klein om de balk omhoog te tillen. Soms zit het ook gewoon niet mee. Daardoor veranderden een paar echte bouwfanaten tijdelijk in kindervermakers .
Na de lunch kreeg iedereen de keuze: op de locatie blijven of meegaan op avontuur naar een meer.
En wat voor avontuur dat was!
De rit ernaartoe voelde als een all-inclusive safari. We reden door enorme stofwolken, over diepe kuilen waarvan je je serieus afvroeg of ze wel bedoeld waren voor busjes en het landschap deed haast denken aan een Afrikaanse savanne. Zebra’s hebben we helaas nét niet gespot, maar verder klopte het plaatje aardig. Die safari kan in ieder geval weer van de bucketlist.
Het meer zelf werd vervolgens nog even getest door Jesse R. en Anton. Dat bleek echter geen groot succes. De geur die er hing, het plastic en glas dat in het water dreef en de Roma die er ondertussen stonden te vissen, maakten al snel duidelijk dat een frisse duik hier niet voor herhaling vatbaar was.
Na het avondeten stond er een presentatie van Nico op het programma over de Roma en het leven in Roemenië. Interessant om meer te leren over de mensen voor wie we hier eigenlijk zijn.
Daarna volgde een spannend moment: de prijsuitreiking van Car Crazy 88. Na twee dagen fanatiek strijden wist de Maxibus uiteindelijk met een klein verschil de overwinning binnen te slepen. De medailles gingen naar de Maxibus. 😉
Maar de avond was nog lang niet voorbij. Er stond namelijk ook nog een sport- en spelavond op het programma.
Een flinke regen- en onweersbui gooide in eerste instantie behoorlijk wat roet in het eten, maar gelukkig wisten de organisatoren er alsnog een geweldige avond van te maken. Er werden allerlei fanatieke minigames gespeeld. Van een ballonnenrace tot tekenraadsels en een lichamesdelenspel.
Dit laatste leverde achteraf wat pijnlijke knieën op en bleek een harde vloer misschien toch niet de beste ondergrond voor die uitdaging.
Ook het tekenraadsel zorgde voor de nodige lachsalvo’s. Een tekening werd op iemands rug getekend en moest steeds worden doorgegeven naar de volgende. Het resultaat? Een egel veranderde onderweg in een zaag en een eend kwam aan het einde van de rij aan als… een hartje. Creativiteit genoeg dus.
Als afsluiter stond de ballonnenrace op het programma. In duo’s moest een ballon zo snel mogelijk naar de overkant worden gebracht, geklemd tussen buik en rug. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan en leverde opnieuw een hoop hilarische momenten op.
Al met al was het een ontzettend geslaagde eerste werkdag. We hebben hard gewerkt, veel gelachen en alweer mooie herinneringen gemaakt.
Op naar dag 4! 🇷🇴💙
