Hard werkende nationalisten (dag 9)
Net optijd aanschuiven voor het ontbijt is voor een groot gedeelte van onze groep het doel van de ochtend. Nog net even die paar minuten blijven liggen, alsof ze goud waard zijn. Wij zijn van mening dat die minuten langer slapen nog wel veel meer waard zijn. Natuurlijk eerst ontbijten en dan vetrekken om onszelf in de gutszooi te werken. Voordat we jullie vandaag meenemen voor een inkijkje bij het kinderwerk, moeten we melding maken van een naam die sinds een dag of twee gescandeerd wordt. Namelijk die van Jos. Sinds zijn buitengewone prestaties op het voetbalveld, kan hij volgens de jongens onder ons niets meer verkeerd doen. Het lijkt wel of de meeste jongens twijfelen aan hun geaardheid. Heuse serenades worden geleverd aan het adres van Jos. Hele groepen jongens die in de eetzaal, door de wandelgangen en tijdens tochten hem met liefdesliederen overspoelen. Nou goed, dat u het weet. Het kinderwerk was volgens het gebruikelijke recept: knutselen, spelletjes spelen, Bijbelverhalen voorlezen en Joël de Groot die zich met zijn nep baard flink in de kijker speelde bij de dames, als Jos in ieder geval niet mee was geweest. Ditmaal gingen we het verhaal van de voetwassing vertellen doormiddel van top acteurs. En wellicht denkt u bij dat verhaal aan een bak met water, maar wij gebruikte gewoon hygiëne doekjes. Met een beetje fantasie haalde Jezus die ook gewoon bij de kruitvat. Wij wilden na het verhaal de voeten van de kinderen wassen en dan verven om vervolgens een voetafdruk te zetten op papier, maar dit wilden ze helaas niet. We hadden ze kunnen dwingen, maar we betwijfelen of dit pedagogisch verantwoord was geweest. De kinderen stemden wel in met het verven van hun handen en nadat we geknutseld hadden, zakdoekje leggen hadden gespeeld, waarbij Jos een van die jongens het hele dorp door had gejaagd, en zakken chips hadden uitgedeeld, gingen we afscheid nemen. Dikke knuffels werden er uitgedeeld. Bij terugkomst op ons verblijf stond er een soort van pannekoek met ham hapjes voor ons klaar. Een zeer prima lunch. Daarna Uiteraard even tijd voor onszelf en dan aanschuiven bij de goedemiddaggesprekken die dit keer gingen over de wapenuitrusting van God. Vanavond besloten wij toch vanuit nationalistische overwegingen om de Nederlandse wapenuitrusting aan te doen. Na het diner hadden wij namelijk een Hollandse avond voorbereid voor de lokale bewoners in Feketic. Als u zich nooit een beeld van nationalisme heeft kunnen voorstellen, dan had u op deze avond aanwezig moeten zijn. Gekleed in oranje, met de Nederlandse vlag op onze wangen en dat terwijl er drop en stroopwafels werden uitgedeeld. Meer Nederlands in haast niet mogelijk. We gingen met de Serven en Hongaren echte Nederlandse spellen spelen: spijkerpoepen, touwtrekken, koekhappen, blikgooien en bingo. Na Nandi betwijfelt heel Feketic nu onze mentale gezondheid, maar de bewoners van het dorp vonden het wel super leuk. Ook gingen er een paar van ons gebukt staan, waarna iemand erover heen kon springen. Een soort bokspringen. Jesse besloot om naar niemand te luisteren en deed zijn hoofd omhoog terwijl er iemand over de groep heen sprong. Dat resulteerde in een voet tegen z’n smoel aan. Kop op Jesse! Ofja… hou die maar naar beneden voortaan. Na enthousiast spelletjes spelen gingen we bingo doen. Het werd een geslaagde avond. Er waren zowel echte Hollandse als gewoon leuke prijzen te winnen voor de lokale mensen en voor ons chocoladerepen. De twee dames van eerder, zongen na een valse bingo Europapa met ons en toen Nick een goede bingo had, besloot hij toch te zingen. U raadt al wat hij ging doen. Een serenade voor Jos voordragen. De rest zong uit volle borst mee. Jos heeft op dit punt een status verworven, waarbij mensen een straf op zich willen nemen, zodat ze hem kunnen bejubelen. Na deze drukke cultuurshock deden we nog wat voor onszelf en gingen we uiteindelijk allen slapen.
En sinds we niet meer om het rijmpje heen kunnen:
“Serven zagen vandaag,
Hoe het op z’n Nederlands kan,
In Dutch we say: lekker man!”