Een Nederlandse werkdag (dag 4):

Elke keer dat we s’ ochtends wakker worden in Servië, is samen te vatten in het volgende rijmpje:

“De zon komt op
De lucht is blauw
Hey rot hond we worden wakker van jou”

Bij ons verblijf zit een zeer energieke hond achter een hek, die 24/7 rondjes loopt en vervolgens heel vroeg in de morgen iedereen wakker maakt. En mocht je het geluk hebben dat je door zijn geblaf heen slaapt, dan helpt zijn broeder de haan wel een handje. Nou goed, mochten we nog gaan barbecuen, dan hoeven we in ieder geval geen vlees te kopen.
Naast die twee mismaakte creaturen, moet ik jullie nog inlichten over iets anders zeer vreemds dat ons is overkomen, of in ieder geval wat Servië is overkomen. Het begon deze ochtend namelijk te regenen met bakken uit de lucht… toen wij informeerden of dit gebruikelijk was in Servië, werd ons verteld dat het al tijden niet geregend had. Het blijkt maar weer: je kan Nederlanders uit Nederland halen, maar Nederland niet uit de Nederlanders. Het enige voordeel van de regen was dat de temperatuur daalde naar 27 graden en dat maakte ons werk al een stuk aangenamer. Vandaag gingen we verder met het bouwen van de toilethokjes bij de Roma’s, het verven van de binnenkant van het huis van een moeder en haar gehandicapte zoon, we deden ook vandaag weer kinderwerk en de kranen en douchekoppen van ons verblijf werden door ons vervangen. Vandaag zoomen we even in op het kinderwerk. We gingen samen met Sacha, een dominee die veel betekent voor de Roma’s, kinderen uit het dorp verzamelen om vervolgens met hen te knutselen, zingen, eten en Bijbelverhalen voor te lezen. Maar eerst zongen de kinderen in het Servisch en Engels een paar liedjes voor ons. Daarna vertelden wij hen het verhaal van noach, hoe toepasselijk met die regen, en gingen we een ark knutselen met daarop tijgers en giraffen. De kinderen vonden het super leuk en wij met hen. Nadat ze klaar waren, deelden wij aan de kinderen eten uit. Dominee Sacha noemde het spaghetti carbonara, maar ik denk dat menig Italiaan een trauma oploopt als hij hoort dat het in werkelijkheid noedels met yoghurt was. Nadat ze uitgegeten waren, deden we nog hoofd, schouders, knie en teen met hen, terwijl een deel van de groep de spullen ging opruimen. Ofja… een soort van opruimen. Sacha vond het keurig als we al het nat geworden papier op de grond niet opruimden en ook de etensresten mochten blijven liggen. Ondertussen hadden de bouwers onder ons flink wat meters gemaakt en de schilders hadden het goed getroffen. Zij kregen van de moeder van het gehandicapte kind een hele middagmaaltijd voorgeschoteld en ook was er een chocoladecake aanwezig. Nadat ze die hadden verslonden, kwam er weer een cake aanzetten. Het leek hen een beter idee om de taart maar mee te nemen naar het verblijf en dat is maar beter ook. Wie weet hoeveel taarten er nog achter stonden. Dat maakte dat deze groep niet zoveel trek had toen wij met z’n alle gingen lunchen. Ditmaal stond er macaroni met ei en kipblokjes op het programma, maar dan een soort vierkante pakketjes daarvan. Na de lunch hadden we vrije tijd en daarna gingen we in onze goedemiddaggroepen praten over discipelschap. En nadat we kattenvoer ingepakt in kool hadden gegeten, wat niet echt gewaardeerd werd, maakten we ons op voor een sing-in. Door wat miscommunicatie hadden we niet verwacht dat er heel wat mensen uit het dorp ook bij de sing-in kwamen, maar uiteraard waren ze welkom en hadden we een te gekke tijd met hen. Klappen, zingen, dansen en uiteindelijk met z’n alle een poort creëren waardoor je heen kon lopen. Zeer geslaagd dus. Daarna gingen we nog beenbreekvoetbal spelen. Er stonden zoveel mensen en kinderen op het veld dat je met een goeie beenveeg zo vijf man uit het veld stuurde met een forse blessure, maar gelukkig ging alles goed en hadden we een leuke tijd. De avond viel in Servië. En als we beginnen met een rijmpje, dan sluiten we de dag ook met eentje af:

“Het werd donker buiten,
Wij sloten onze ogen,
Hopen dat we van die pauper haan slapen mogen”