Vanochtend werden 46 schone slapers wakker in het bloedhete Servië. We mochten namelijk 2 uur langer slapen in tegenstelling tot de gebruikelijke werkdagen. Eerder vertelden wij je al dat deze twee uur extra een volste vorm van vreugde zijn en de tweede keer is daar geen uitzondering op. Tijdens het ontbijt zal er nog wel even gesproken zijn over gisteravond. Wij hadden die avond namelijk mooie geloofsgesprekken gevoerd. We gingen in groepen van drie uit elkaar en spraken over de dingen die ons bezighielden, wat we hierin van God nodig hadden en vervolgens sloten we af met gebed. Het werd een bijzondere en bovenal emotionele avond voor velen van ons. En om daar nog een schepje bovenop te doen, kregen we allemaal een of meerdere brieven van onze ouders. Weer werd er emotioneel gereageerd op de mooie woorden uit de brieven. Het is zo’n moment tijdens een werkvakantie, waarop God heel dichtbij komt en onze vermoeide harten vult met zijn liefde. Voordat we volledig wegdromen bij de avond van gisteren, willen we je herinneren dat we het hadden over vandaag en dus maakten wij ons na het ontbijt op om naar Novi Sad te gaan. En dus ging een leger van 46 Nederlandse toeristen, een stad overmeesteren. We begonnen bij een wandeling of een bezoek aan het fort. Als je een stad overmeesterd, kun je beter eerst beginnen bij het fort uiteraard. Eenmaal bovenop het fort beland, plunderden we eerst een souvenirkraampje en vierden wij deze plundering met een drankje op het teras ernaast. Helaas hebben we geen borstbeeldje van Tito gekocht, want wie wil deze geschiedenisheld nu niet op z’n openhaard hebben staan. Daarna kwamen we allen bijeen om vervolgens een stadswandeling te maken of om naar het winkelcentrum te gaan. De stadswandeling was zeer geslaagd, maar we moeten even inzoomen op het winkelcentrum, waar de groep besloot om een McDonalds te kantelen. En dus zaten er zeker 15 van ons maccie te klappen. We meldden iedere dag dat we het eten te vet vinden, maar als we dan zelf mogen kiezen besluiten we om naar het obesitasrestaurant van de wereld te gaan. Op dit punt is er voor de koks bij ons verblijf niets meer van te snappen. Nadat we een hele middag in Novi Sad waren geweest, gingen we terug naar ons verblijf, waar we in onze goedemiddaggroepjes uiteen gingen voor goede gesprekken. En toen begon de voorbereiding voor de bonte avond. Uiteraard hebben wij deze werkvakantie ook een bonte avond. Na een uur voorbereiding, gingen we eten en werden we buitengewoon gezegend met pizza’s die ongeveer net zo groot waren als Max. Nu denk je wellicht dat ze heel klein waren, maar de lengte van Max is voor een pizza wel groot. Na dit zalige diner kon om 21.00 uur de bonte avond beginnen. En het was een heus spektakel. We trapten af met levend ra ra wie ben ik. We hadden als groep 4 van de 5 goed en dat was een prestatie op zich, want het overgrote deel van de vragen werd abrupt afgekeurd. Daarna nam een groepje ons mee naar de bios, een komische korte sketch van Jos en een van zijn aanbidders, dat zijn er nogal veel tegenwoordig, die naar een bioscoop gaan. Toen was het de beurt aan de leiding en zij hadden ervoor gekozen om een aantal uit de groep te laten schrikken. 5 deksels op een tafel met een object eronder. De kandidaat moest de deksels optillen en zich vervolgens halverwege de pleuris schrikken van Jannemarie, die onder een van de deksels tevoorschijn kwam. Vooral Anna schrok zich wezenloos. Daarna deden we een stoelendans met een twist. Eerst lopen de meiden en staan er stoelen in een kring, waar de jongens opzitten en daarna andersom. Eigenlijk werkt het op dat detail na hetzelfde. Behalve dan dat je in een robuuste poging om te winnen, de benen van degene die zit verbrijzeld. Alles voor de overwinning toch? De volgende act was er een uit duizenden. Arne en Nick zongen een nummer voor Jos, die voor hen op een stoel zat. We hadden je al verteld dat Jos aanbidders had en dit zijn toch wel de twee voornaamste. Daarna was het tijd voor een dubbele mishandeling. Arne en Nick waren uitgekozen om op een stoel te gaan zitten, met achter hen twee andere personen met een blinddoek om. Deze twee mochten met allerlei verf, pasta en melk het gezicht van Arne en Nick molesteren. Dit lukte zeer zeker. Nick leek op een stereotype punk op vrijdagavond en Arne op een mislukt Sesamstraat project. Eigenlijk best erg. Je zingt een lief liedje voor iemand en vervolgens word je hele gezicht omgetoverd tot een schildersdoek in een kleuterklas. De zesde act was wel een hele speciale. De grote artiest Henk van Asperen zong solo het geld van ome Jan. Het publiek begon een polonaise, danste en klapte. Henk is wat dat betreft een geweldenaar. Hij heeft alleen een microfoon en zijn stem nodig om het publiek wild te laten gaan. En ohja… ook een box die zo hard stond dat je Henk amper kon horen. De laatste act van de avond was jongens tegen de meiden. Net zoals bij Ik hou van Holland. Meerdere rondes werden gespeeld en waar de jongens voor de sfeer zorgden, zorgden de meiden dat ze wonnen. Het is maar net waar je prioriteiten liggen. Eerlijk gezegd diende jongens tegen de meiden voor twee dingen: een leuk spel en om twee mensen, die gezamenlijk 1.40m zijn, hun vriendschap te bezegelen. Dit waren uiteraard Max en Lynn. Beiden werden geblinddoekt en omgekleed tot een bruidspaar. Toen ze eenmaal doorhadden wat er aan de hand was, begon het fenomeen. In het bijzijn van een dominee, die totaal niet grof voor de dag kwam, werd hen vriendschap bezegeld. Een prachtig moment wat we niet snel zullen vergeten. Na de fantastische bonte avond werd en nog wat nagepraat en eigenlijk zijn we het allemaal eens met het volgende rijmpje:
“Een bonte avond is,
Zoals als je hem verwacht,
Hele simpele humor, maar iedereen die lacht.”