De zondagochtend begon voor ons om 08.00 uur toen wij opstonden. Vandaag gingen we uiteraard naar de kerk, die om 10.00 uur begon. Het was de bedoeling dat we ’s ochtends onze lunch zouden maken en meenemen, zodat we na de kerkdienst iets te eten hadden en voor tijdens het zwemmen. Met de kennis van nu had niemand iets meegenomen, maar daar komen we zo op. De dienst was in een Servisch orthodoxe kerk en wij waren met onze 46 personen het grote deel van de aanwezigen. De dienst werd gehouden in het Servisch en gelukkig was de preek samengevat in het Engels, want niemand verstond er een hol van. Alhoewel… onverstaanbaarheid? Dat kan ik ook, dacht Jannemarie, die na de dienst via een tolk de Serven mocht toespreken. Als zelfs de tolk er niks meer van kan maken, dan weet je dat de taalbarrière van een buitengewoon kaliber is. Gelukkig kon de ‘gemeinte’ (zoals Jannemarie dat tegen de tolk zei) er wel om lachen. Er werd toch besloten om een tactische wissel te doen. Nico erin voor Jannemarie en zo wisten we de verstaanbaarheidswedstrijd nog net te winnen. Eenmaal in de tuin van de kerk beland, kwamen er allerlei lekkernijen en drinken op tafel. Hier in Servië is het een belediging om eten af te wijzen wat je krijgt en dus elke keer als er een mevrouw met een dienblad aankwam, pakte we iets lekkers. Nou goed, erg gastvrij uiteraard, maar waarom moeten ze nou drie keer in 2 minuten langskomen? Sommigen onder ons hadden binnen het half uur 10 gebakjes of koekjes op. Toen besloot de ‘gemeinte’ dat het genoeg was geweest en kwam met een grote chocoladecake aanzetten. Op dit punt is er een nieuwe sport uigevonden: ontloop de bediende met een dienblad vol lekkers. Deze sport vereist meer skills dan bijvoorbeeld voetbal of volleybal. Met mokervolle buikjes gingen wij richting het zwembad. Het was er enorm druk, maar er mocht in ieder geval een stuk meer dan in het zwembad waar we eerder waren. In de vorige was het het veiligst om alleen maar naar het water te kijken, maar hier gingen we lekker met de bal spelen, zonnen en zwemmen. Sommigen onder ons deden zelfs een heerlijk dutje in de schaduw. Toen wij weer op ons verblijf aangekomen waren, was er even tijd voor onszelf, voordat we misschien wel de meest zalige maaltijd van deze werkvakantie in onze darmen mochten verteren. Renate en Samuel hadden voor ons een soort mixed grill besteld. Schalen met patat, salade en een grote stapel vlees werden op de eettafels gezet. Natuurlijk hebben wij die schalen ontzettend grof gekanteld. Na dit baldadige schransfestijn gingen we nog in onze goedemiddaggroepen uiteen om te praten over Gods blik op ons. Daarna ging het merendeel van onze groep vroeger dan eerder slapen en zo komen we bij het afsluitende rijmpje van deze nacht:
“Cake is best lekker,
en eentje is oke,
Maar na die 10 van vandaag heb ik toch wel diaree”.