Een erg hete werkdag (dag 6)

Zoals zovelen dagen was deze weer een absolute gutsdag. De hete zon kwam s’ ochtends vroeg op in Servië. Waar we de dag daarvoor heerlijk mochten uitslapen, moesten we nu weer vroeg uit de veren. En nadat we hadden ontbeten, was er weer genoeg werk te verrichten. Verschillende groepen gingen uiteen naar kinderwerk, de gehandicaptenopvang, de bouwplaats, het huis van de moeder en haar gehandicapte zoon en op ons verblijf werden er kranen, douchekoppen en elektra vervangen. We beginnen het verhaal maar bij meerkoet. Een nadere studie naar meerkoeten wijst uit dat ze goed zijn in het bouwen van een nestje. Zijn naam heeft hij dan ook absoluut niet verkregen door de kwaliteit van meerkoeten, maar puur omdat ie mirko heet. Vandaag was hij weer op dreef. Hij kwam even tien minuten kijken in het begin, waarna hij anderhalf uur weg was om vervolgens weer kort even te koekeloeren en weer voor een lange tijd weg te gaan. En om nog even een kers op de taart te plaatsen, stond hij toen de groep bouwers weg wilde, een kwartier met zijn busje in de weg. Het is een alleraardigste vent, maar dit was wel weer de grote meerkoetshow. En als we het toch hebben over dieren die van water houden, dan kunnen we niet heen om de plotselinge verschijning van een familie witte bultruggen, die voor de tweede keer zichzelf liet zien in de rivieren in Servië. Een busje van de bouwers besloot om zachtjes over de brug van de rivier te rijden om een blik te werpen op de dieren, maar toen ze nog eens goed keken leken de dieren eerder op de achterwerken van uberhollandse mensen. Je raadt het al: er was weer een groepje baldadige mannen wezen skinnydippen. Bij de gehandicaptenopvang was er ondertussen genoeg werk te verrichten. We moesten een iets wat leek op een ijzeren hek schilderen en de verf van een ontzettend lange muur eraf schrapen. Het schrapen van de verf werd eerder het wegschrapen van de hele muur, want die was in keurige Servische staat. Daarna mochten we met de cliënten van de opvang kralen poppetjes maken en zongen we met twee van de aanwezigen het befaamde europapa. Toen het tijd was voor de lunch, besloot een van de tafels, dat ze wel eerder konden beginnen met eten en dus hadden ze al twee schalen gekanteld voordat de rest überhaupt wist wat we aten. Het eten betrof puur goud. Tosti’s. Om even in werkvakantie termen te blijven: Het eten kan je omschrijven als een engel aan de diarree, die geen diarreeremmers had gebruikt en recht in je mond stond te kakken. Vloeibaar goud. Het was misschien wel de lekkerste maaltijd van alle maaltijden tot dusver. Daarna gingen we in goede middaggroepen uiteen over het onderwerp vergeving en daarna begon het ineens te regenen. Dat maakte dat een heel aantal uit onze groep in de regen op een zijl gingen buikschuiven. Het was een ontzettend komisch gebeuren en het leverde ook een aantal pijntjes op bij de dappere buikglijders, maar de pret was daardoor heus niet minder. Het avondeten betrof witte bonen in saus met heel veel vlees en die viel minder in de smaak, maar het was prima te eten. S avonds stond er een sporttoernooi op het programma en daarvoor hadden we zelf een volleybalnet gemaakt. In tegenstelling tot de Serven, maakten wij er wel iets kwalitatief goeds ervan. Dit ging echter wel volledig tegen de Servische bouwvoorschriften in, maar dat vond niemand een probleem. Het stond namelijk wel recht. Het voetbal toernooi was erg nederlands. We staan namelijk nogal bekend om ons zeer agressieve voetbal en dat maakte dat er ditmaal twee personen sneuvelden. Gelukkig werd er heel goed voor ze gezorgt. Nadat we in het donker afsloten, kon ieder gaan doen waar hij of zij zin in had. En om nog even met een rijmpje:

“samen werken in de zon,
Hard werken dat hopelijk wordt beloont,
Het leek vandaag wel even
of Meerkoet in Australië woont”.