Werken en alle reden voor feest (dag 7)

Vandaag was een bijzondere dag in Servië. In eerste instantie omdat het de verjaardag was van Silke, maar ook omdat we vandaag op de helft van onze reis zijn aangekomen. Dat betekent dus dat we net zo ver kunnen terugkijken als vooruitblikken. Maar goed, wij wilden ook vandaag weer veel betekenen voor de mensen hier en dat ging uiteraard niet zonder eerst goed te ontbijten. Tijdens het ontbijt zongen we voor de jarige en nadat we klaar waren met eten, gingen we weer naar onze verschillende locaties. Vandaag wil ik de bepaalde werkzaamheid van een van ons aan je toelichten. We moeten het daarom even hebben over onze beroepsvolgger Anton. Door de dag heen maakt hij allerlei filmpjes die hij deelt met onze ouders en deze doen het erg goed bij hen, maar wat het bij ons vooral goed doet is de methodes waarop hij de filmpjes maakt. Zo kreeg Anton het voor elkaar om zijn vlogronde te starten zonder de camera aan te zetten en werd hij genaaid door de technologie, waardoor hij letterlijk handmatig zijn telefoon moest draaien om zichzelf te kunnen filmen. Vandaag gingen wij aan het bouwen, schilderen, schuren, lakken, stucken, socializen en bezig met het verrichten van het kinderwerk. Wat leuk was aan deze dag, was dat er al best veel vordering zichtbaar was op de verschillende locaties. Het geeft aan dat we als grote groep veel werk verrichten en dat geeft voldoening. Wat minder voldoening geeft is valsspelen en laat ons dat nou net overkomen zijn. Wij gingen met de cliënten van het gehandicapten huis een variant op uno met ze spelen, maar dit werd al gauw een vreemd potje. Toen een van hen 4 kaarten moest pakken, pakte diegene er 10 en toen diezelfde speler niet aan de beurt was, legde hij zo een kaart op die je niet eens op mocht leggen. Joël besloot dat het mooi geweest was en verlaagde zich tot dit niveau en dus legde hij voor z’n beurt al zijn kaarten op. Een zeer knappe overwinning zullen we maar zeggen. Onderweg kwam een van onze busjes bijna weer in aanraking met de politie en zn stopbord. Eerder had deze man al eens een busje aangehouden en een bekeuring uitgedeeld. Maar Cas herkende de plek en voorkwam weer een Servische politie ervaring. Je hebt kennelijk geen flitsmeister nodig als je Cas de Ruiter aan boord hebt. Toen wij thuis waren gekomen gingen we lunchen en het is niet anders te omschrijven dan een grote platte oliebol zonder rozeinen met crème fresh en kaas erover heen. Na de lunch had ieder even tijd voor zichzelf tot 17.00 uur. De goedemiddsggesprekken gingen over de zaligspreking van Jezus. En nadat we onze zalige gesprekken hadden afgesloten, was het alweer bijna tijd voor onze avondmaaltijd. Ditmaal aten we gehaktballen met aardappelpuree en een sneetje brood daarbij, maar zo nederlands als dat we zijn, maakten wij er een broodje bal van. Na de maaltijd deed nico een uitstekende poging om heel onopvallend de mensen die deze reis jarig zijn uit te kiezen om met een bus naar de kerk van sacha te gaan. Dit was uiteraard een manier om een oerhollands verjaardagsfeest te organiseren voor hen zonder dat ze dit wisten. De jarigen waren Fin, Stan, Slike en Sacha. Het werd een geweldig leuke avond en voor een van de genodigden zelfs een om nooit meer te vergeten. Nandi, een van de beheerders van ons verblijf, was aanwezig bij het uberhollandse gebeuren en die moet toch een cultuurshock hebben ondergaan. We hadden allemaal een feestmuts op, de eetzaal was versierd en er stond cake met slagroom en spikkels op de tafel. Tot zover zal Nandi niet vreemd hebben opgekeken, maar bij het zien van het koekhappen en het spijkerpoepen, zal hij wellicht getwijfeld hebben aan onze mentale welzijn. Alhoewel, hij vond het ook super leuk en wij genoten met hem van de Nederlandse spelletjes. Naast de twee genoemden, speelden we ook eierlopen en ezeltjeprik. Bij het eierlopen had Nick het idee gevat om zijn lepel helemaal af te likken en vervolgens weer terug te leggen in de bak, zodat de volgende persoon kon genieten van Nicks zalige speeksel. Gelukkig heeft Nandi dit niet gezien, want die zou wellicht hebben gelooft dat dit onderdeel was van het spel. Nadat we klaar waren met de birthday party, sloten we nog gezamenlijk af in een kring en las Anton nog de lieve berichten van onze ouders voor. De avond werd vervangen door de nacht in Servië en dus sloten wij allen onze ogen. Maar goed, zonder rijmpje is het niet helemaal af. Dus bij deze:

“Serven spelen vals,
En oke dat kun je pikken,
Maar nick… waarom moest je nou die lepel aflikken?”