Vandaag was het alweer zondag. De laatste zondag van onze werkvakantie. We gingen opnieuw naar de kerk in Galospetreu, waar we de afgelopen weken zo hartelijk zijn ontvangen. Zowel Dan László als Pap László waren er samen met hun vrouwen.
We mochten opnieuw een prachtige kerkdienst meemaken. Wij zongen de liederen in het Nederlands of Engels, terwijl de gemeente ze tegelijkertijd in het Hongaars meezong. Dat blijft iedere keer weer bijzonder. Waar je ook vandaan komt en welke taal je ook spreekt, samen God prijzen verbindt. Dat is iets wat je echt moet meemaken om te begrijpen hoe mooi dat is.
Tijdens de dienst werden ook een aantal indrukwekkende getuigenissen gedeeld. Zowel enkele Roma als Ensa uit onze eigen groep vertelden hun verhaal. Dat raakte veel mensen en zorgde voor mooie, persoonlijke momenten.
Namens onze groep hadden wij ook een cadeau meegenomen voor de kerk: een klok met daarop een foto van onze hele werkvakantiegroep. Een blijvende herinnering aan deze bijzondere weken. Ze waren er ontzettend blij mee en vertelden dat de klok een mooi plekje in de kerk zou krijgen.
Zoals iedere dienst sloten we ook nu weer af met het Poortenlied. Daarna werden we door de gemeente verrast met iets lekkers: een soort platte oliebollen die heerlijk smaakten.
Ondertussen liet tolk Jonathan ook nog even zien dat hij niet alleen goed kan vertalen, maar ook behoorlijk gitaar kan spelen. Volgens sommigen speelde hij Cas er zelfs uit. Dat zullen we Cas voorlopig nog maar niet al te vaak herinneren. 😉
Natuurlijk mocht een groepsfoto ook niet ontbreken.
Maar daarna kwam toch echt het moment waar niemand op zat te wachten: het afscheid.
De dikke knuffels werden uitgedeeld, mooie woorden werden uitgesproken en de nodige zegeningen werden elkaar meegegeven. En ja… daarbij werden ook heel wat traantjes weggepinkt. In twee weken tijd waren er bijzondere vriendschappen ontstaan en dan is afscheid nemen ineens best moeilijk.
Een moment om voor altijd in ons hart te bewaren.
In de middag stond gelukkig nog één groot uitje op het programma: hét zwembad van de werkvakantie. En niet zomaar een zwembad, maar een compleet zwemparadijs.
Voor Erik begon dit avontuur alleen iets minder voorspoedig. Hij had gehoopt deze vakantie wel zonder kwaaltje te kunnen afsluiten, maar dit zat er helaas toch niet in… Bij aankomst belandde hij direct bij de EHBO. Gelukkig kwam àlles goed en na een paar uurtjes rust kon ook hij nog even genieten van het zwembad.
En genieten deden we allemaal.
Er waren snelle glijbanen, glijbanen met banden, enorme trechters en zó steile glijbanen dat je halverwege bijna bang was dat je zwemkleding eerder beneden zou zijn dan jijzelf.
Ook het golfslagbad viel goed in de smaak, heerlijk dobberen op de golven, tikkertje in de lazy river. Het was voor velen de perfecte afsluiting van deze warme dag.
Het werd een spetterend einde van onze laatste volledige dag in Roemenië.
Terug op het verblijf sloeg de gezelligheid langzaam om in de realiteit.
Het was tijd om op te ruimen.
De tassen werden weer ingepakt, de kamers schoongemaakt en ook de busjes werden van binnen en buiten weer netjes gemaakt, want wat een bende waren die. Gelukkig hielp iedereen hard mee en binnen de kortste keren was alles geregeld en zag het verblijf er weer piekfijn uit.
Daardoor bleef er gelukkig nog genoeg tijd over voor een laatste gezellige avond met elkaar.
Sommigen zochten nog één laatste keer de rust op de heuvel op om samen onder de sterren te genieten van de laatste Roemeense avond. Anderen doken juist wat eerder hun bed in, want morgen wacht een lange, héél lange reis naar Passau.
Nog één nachtje slapen…
En dan zit deze onvergetelijke werkvakantie er echt op. 🇷🇴💙
