Rond zes uur was het zover. De busjes werden ingeladen, de laatste tassen verdwenen achterin en het was tijd om te vertrekken. Maar voordat we echt op weg gingen, moesten we eerst afscheid nemen van Jolien, Cas en Rik. Door het uitvallen van de Maxibus zouden zij namelijk niet over de weg, maar door de lucht naar huis gaan.
De nodige knuffels werden uitgedeeld en daarna zwaaiden we de busjes uit. Voor de drie vliegtuiggangers stond eerst nog een tussenstop in Debrecen (Hongarije) op de planning. Daar zouden ze vandaag nog genieten van een dagje zwemmen en morgen ochtend het vliegtuig naar Nederland pakken.
Voor de rest van de groep begon de lange busreis. En zoals dat meestal gaat als je om zes uur ’s ochtends vertrekt, duurde het niet lang voordat de eerste ogen alweer dichtvielen. Er werd heerlijk geslapen.
De vliegtuiggangers ✈️
Rond negen uur werden Jolien, Cas en Rik opgehaald door de dominee.
Even een vraagje… 140 kilometer per uur op een Nederlandse N-weg, zou dat kunnen?
Nou, in Roemenië blijkbaar wel. De dominee had er flink de vaart in en voordat ze het wisten stonden ze al in Hongarije.
Eenmaal aangekomen bleek één ding meteen duidelijk: misschien weten ze hier niet altijd hoe ze huizen moeten bouwen, maar zwembaden… daar kunnen ze wél wat van. Nederland kan daar nog wat van leren.
De drie brachten maar liefst zes uur door in een gigantisch zwemparadijs vol glijbanen, trechters en andere spectaculaire attracties. Halverwege ontdekten deze luilakken ook nog dat er een lift naar de glijbanen ging. Dat hoef je natuurlijk geen twee keer te vertellen.
Na al dat zwemmen konden ze bijkomen in een luxe hotel in Debrecen. ’s Avonds gingen ze lekker uit eten bij een burgertentje in de stad. Heel veel was er verder niet te bekijken. Er stond één mooi gebouw, maar voor de rest was het vooral… tja… typisch Oostblok. Dus dan maar weer terug naar het hotel en in slaap dommelen onder het genot van wat lekkers en een film.
De busgangers 🚐
Ook in de busjes zat de sfeer er weer goed in. Er werden spelletjes gespeeld, UNO-kaarten vlogen weer over tafel en natuurlijk werd er ook weer gezellig tegen elkaar aan geslapen.
Tijdens één van de plaspauzes gebeurde er alleen iets opmerkelijks.
Natanja en Daniëlle besloten even naar de wc te gaan. Op het moment dat ze aankwamen, liep de schoonmaker nét naar buiten.
“Perfect,” dachten ze nog. “Net schoongemaakt.”
Maar nog voordat ze goed en wel binnen waren, hoorden ze achter zich een klik.
De schoonmaker had de deur op slot gedraaid.
Toen ze aan de klink voelden, bleek het echt waar: ze zaten opgesloten.
Gelukkig duurde hun gevangenschap niet lang. Hun reddende helden Jans en Jalita merkten wat er aan de hand was en zorgden ervoor dat de schoonmaker de deur weer van het slot haalde.
Zo kwam er gelukkig een goed einde aan deze toch wel bijzondere wc-ervaring.
Aan het einde van de middag kwamen we aan bij ons overnachtingsadres in Passau.
Daar ontstond al snel weer een gezellige chaos. De meiden sliepen met z’n allen op een grote kamer en de jongens hadden deze keer wel een keer geluk en sliep voor het eerst na 2 weken in kleine kamers en alsof dat nog niet leuk genoeg was, werd er ook nog een indrukwekkende duizendpoot in het verblijf ontdekt.
Een aantal besloot nog even naar het centrum van Passau te wandelen. Daar bewonderden ze de prachtige kerk, liepen ze wat door de gezellige straatjes en zochten velen verkoeling met een welverdiend ijsje.
Om zeven uur stond het avondeten klaar.
Er was keuze uit onder andere:
* couscous met een halve kip;
* gebakken uitjes met kippenlever en patat;
* witte bonen in tomatensaus met spekjes en rijst;
* of carbonade met bietensalade en feta.
Het waren bijzondere gerechten die verdacht veel leken op de gerechten die in Roemenië op het menu stonden. Maar gelukkig was dit een grote grap en kon je gewoon normaal eten kiezen, zoals een heerlijk patatje en daar waren de meesten inmiddels wel weer eens aan toe.
En voor de kleine eters… kuch kuch… een paar dames… was er gelukkig ook nog een kindermenu. 😉
De avond sloten we samen af in een kring op het grasveld. Er werd nog even gefacetimed met onze vliegtuiggangers om de laatste nieuwtjes uit te wisselen.
Daarna kregen we nog een mooie uitdaging mee: geef iemand uit de groep een persoonlijk compliment. Dat zorgde voor mooie en waardevolle gesprekken.
Langzaam viel de avond over Passau. Sommigen dronken nog iets op het terras, anderen speelden nog een spelletje en daarna zocht iedereen zijn bed weer op.
Nog één lange reisdag te gaan…
