Onze volgende werkdag stond alweer op de planning. Na het ontbijt stapten we weer in de busjes en vertrokken we richting de verschillende projecten. Tijd om de handen opnieuw uit de mouwen te steken!
Bij het kinderwerk was het opnieuw één groot feest. Er werd weer volop gedanst en gezongen. De kinderen hadden ons ook een dansje aan geleerd in het Hongaars. Ook de Tsjoe Tsjoe Wa, Hoofd, schouders, knie en teen en natuurlijk de Macarena vielen weer enorm in de smaak. Binnen de kortste keren stond iedereen enthousiast mee te doen.
Het Bijbelverhaal van vandaag ging over de ark van Noach. Daarna mochten de kinderen zelf aan de slag met een knutselwerkje. Al snel verschenen de mooiste boten en regenbogen op het papier. Natuurlijk mochten de plakglitters ook deze keer niet ontbreken. Binnen no-time zaten niet alleen de werkjes, maar ook de gezichten weer helemaal onder de glitters.
Ook de meisjes hadden hun favoriete bezigheid alweer gevonden: haren invlechten. De één na de ander werd erbij geroepen om een nieuw kapsel te krijgen. Aan aandacht geen gebrek!
Toen het kinderwerk was afgelopen, brachten we de kinderen naar huis. Daardoor kwamen we ook meer tussen de Roma-families en kregen we een kijkje in hun dagelijks leven. Dat maakte indruk. De kinderen vonden het prachtig dat we met hen meeliepen en onderweg werd volop plezier gemaakt.
We werden zelfs uitgenodigd door een moeder om binnen te komen en gehaktballetjes mee te eten. Natuurlijk sloegen we dat niet af. Ze smaakten verrassend goed! Of ze ook helemaal goed gevallen zijn… dat zullen we de komende dagen nog wel merken. 😉 Maar bijzonder was het zeker. Het was mooi om zo gastvrij ontvangen te worden in hun eigen huis.
Bij het dak waren vandaag maar weinig mensen nodig. Anton, Reinoud en Ruben mochten deze klus klaren. En deze keer konden ze eindelijk écht Nederlands bouwen. Geen voorbereidingen meer, maar daadwerkelijk de constructie van het dak afmaken.
Er werd zo hard gewerkt dat de complete dakconstructie vandaag af was. Sterker nog: morgen zijn er op deze klus helemaal geen mensen meer nodig. Missie geslaagd!
Bij de omheining stond vooral één ding centraal: cement. Heel. Veel. Cement.
Er werden eindeloos kruiwagens gevuld, geschept, gemengd en weer verwerkt. Ondertussen begon de spierpijn hier en daar ook aardig voelbaar te worden. Het bleef bovendien een uitdaging om het cement precies goed te krijgen. De ene keer vonden ze het te dik, de andere keer weer te dun. Helemaal goed leek het eigenlijk nooit.
Toen uiteindelijk alles netjes was schoongemaakt en iedereen dacht klaar te zijn met het cement, kwamen de tolken met de mededeling dat er tóch nog even vijf kruiwagens cement gemaakt moesten worden. Tja… daar ga je dan weer.
Alsof dat nog niet genoeg was, lag er ook nog een flinke boomstronk die eruit moest. Gewapend met bijlen, pikhouwelen en een flinke dosis doorzettingsvermogen gingen Tesse, Max en Cas de strijd aan. Het bleek een hele klus, maar uiteindelijk wonnen zij de strijd. Er is vandaag ontzettend hard gewerkt en dat was aan het einde van de dag goed te voelen.
Tijdens het avondeten was er nog een bijzonder moment. Onder luid applaus werd Jalita uitgeroepen tot deelnemer van de dag, omdat zij heldhaftig het doucheputje had leeggehaald. Niet de meest glamoureuze klus van de week, maar iemand moest het doen. 😄
Na het eten vertrokken we naar Galospetreu, waar ook het kinderwerk en het dakproject plaatsvinden.
En ik denk dat we inmiddels een mooie reeks kunnen bijhouden van bruin-witte viervoeters die onze weg blokkeren. Eerder een hele kudde, vandaag slechts één. Maar deze ene koe stond wel pontificaal midden op de weg. Uiteindelijk kwam de eigenaar naar buiten en duwde hij de koe rustig door zijn poort de tuin in. Tja hier in Nederland zien je nou niet zo gauw een mega koe in je achtertuin staan maar het verschil moet er wezen. 😅🐄
Toen we aankwamen, werden we meteen met open armen ontvangen. Nog voordat we goed en wel uit de busjes waren gestapt, werden we al begroet door een grote groep enthousiaste kinderen. We werden letterlijk de bus uit getrokken, knuffels vlogen ons om de oren en de blijdschap was aan alle kanten voelbaar. Dat blijft iedere keer weer bijzonder.
Om erin te komen begonnen we natuurlijk weer met de bekende liedjes en dansjes. Het was mooi om te zien hoe goed de kinderen die na twee dagen al mee konden zingen en dansen.
Daarna was het tijd voor de sporten. Er werd trefbal gespeeld, een ballonnenrace gehouden, fanatiek touwgetrokken en natuurlijk mocht voetbal niet ontbreken. Samen met de kinderen vormden we verschillende teams en werd er fanatiek gestreden om de winst. Vooral bij het touwtrekken en voetbal ging het er behoorlijk fanatiek aan toe.
Als afsluiting dansten we nog een paar liedjes met elkaar. Daarna was het helaas alweer tijd om afscheid te nemen. We werden uitgezwaaid met grote glimlachen, knuffels en heel veel enthousiasme.
Een avond om in ons hart te bewaren.
Nu zoeken wij langzaam ook ons bed weer op. De laatste spelletjes worden nog gespeeld, de eerste oogjes beginnen dicht te vallen en langzaam vertrekken ook wij naar dromenland.
Tot morgen! 🇷🇴💙
