De dag begon weer lekker vroeg. Nou ja, voor de meesten dan. Ensa vond het ontbijt blijkbaar een mooi moment om toch nog even de binnenkant van zijn ogen te bekijken. De rest was inmiddels al aardig wakker, maar hij pakte nog snel een paar extra minuutjes slaap mee. 😴
Na het ontbijt vertrokken we weer richting de projecten. Vandaag gingen we met de groep naar twee locaties: het kinderwerk en de omheining.
Tijdens de heenweg gebeurde er helaas ook nog iets waar we toch even een klein momentje stilte voor moeten nemen. En ja… het gaat wéér over een viervoeter. Dit keer was het alleen geen koe, maar een kat.
De kat had helaas een iets te traag reactievermogen en kwam daardoor net iets te laat tot de conclusie dat een busje toch echt harder rijdt dan hijzelf. Bestuurder Max van der Horst kan daarmee officieel een 10-punter bijschrijven. Er zat namelijk, laten we zeggen, niet zoveel beweging meer in…
Bij het kinderwerk begon de ochtend niet helemaal zoals gepland. Toen de groep aankwam, kwamen ze erachter dat de spullen nog op de andere locatie stonden. Alsof dat nog niet genoeg was, zat ook het hek nog op slot, waren de tolken er nog niet en had niemand de sleutel van de ruimte waar de tafels lagen opgeborgen. Kortom: de ochtend begon een beetje stroef.
Gelukkig duurde dat niet lang. Zodra de eerste kinderen weer binnen kwamen druppelen, was alle stress alweer vergeten. Er werd weer volop gedanst, gezongen, een Bijbelverhaal verteld en natuurlijk werd er ook weer geknutseld. Het enthousiasme van de kinderen werkte opnieuw aanstekelijk en voor je het wist was het weer één groot feest.
Ook bij de omheining werd weer flink aangepakt. Of beter gezegd: er werd weer heel veel cement gemaakt. De cementspetters vlogen opnieuw alle kanten op en de spierballen werden vandaag weer goed getest.
Deze keer was een groot deel van het cement bestemd voor de beruchte shit pit en voor het stevig vastzetten van de palen van de nieuwe omheining. Daarnaast werd er weer volop gehakt met bijlen en pikhouwelen. Boomstronken moesten eruit, onkruid werd verwijderd en stukje bij beetje begon de hele plek steeds meer te veranderen.
Ook in de shit pit kreeg het werk steeds meer vorm. Er werd een muurtje opgebouwd van betonblokken, dat vervolgens weer werd gevuld met cement. Soms voelde het alsof we als een stel zombies alleen nog maar hetzelfde deden: scheppen, mengen, tillen, storten… en weer opnieuw. Maar langzaam werd zichtbaar waar we het allemaal voor deden. Dat maakt het harde werken meer dan waard.
Op weg naar de sing-in kwamen we trouwens onze inmiddels vaste verkeersregelaar weer tegen: de bekende achtertuinkoe. Het begint zo langzamerhand een dagelijkse traditie te worden. 🐄
Eenmaal aangekomen in Galospetreu werden we opnieuw ontzettend enthousiast ontvangen. Samen met de kinderen, ouders, opa’s en oma’s verzamelden we ons in het kleine kerkje bij de locatie van het kinderwerk en het dakproject. Het gebouwtje was niet veel groter dan een gemiddeld klaslokaal, maar dat maakte de sfeer juist extra gezellig. Een heerlijke, typisch Roemeense chaos.
Samen zongen we verschillende liederen. Eén daarvan was King of Kings, dat wij speciaal voor deze gelegenheid in het Hongaars hadden ingestudeerd. Dat vonden de mensen daar ontzettend bijzonder. Er werd ins verteld hoe mooi ze het vonden dat wij de moeite hadden genomen om in hun eigen taal te zingen. Dat zorgde voor verbinding en maakte veel indruk.
Ook werden er mooie woorden gesproken door de tolken en kregen we Romeinen 8:28 mee als Bijbeltekst om goed te onthouden.
We sloten de dienst af met ‘Ik wil juichen voor U’. Natuurlijk konden daarbij de bekende poorten niet ontbreken. De kinderen renden enthousiast onder de poorten door en zelfs een oudere vrouw deed spontaan mee door samen met ons een poort te maken. Het was prachtig om te zien hoe jong én oud zichtbaar genoten. Er werd volop meegeklapt, meegezongen en gelachen. Op zulke momenten merk je weer hoe muziek mensen met elkaar verbindt, ongeacht welke taal je spreekt.
En dan heel wat anders… het poephok
We moeten toch ook nog even terugkomen op misschien wel de beroemdste plek van deze werkvakantie: het poephok.
Laten we het zo zeggen… de geur wordt er niet bepaald beter op. Iedere dag lijkt er weer een schepje bovenop te komen. Een wasknijper op je neus is inmiddels geen overbodige luxe meer.
Vanaf de eerste dag hebben we daarom papiertjes op de deuren gehangen waarop iedereen een review van het poephok kon achterlaten. En geloof ons: die zijn goud waard. De creativiteit van de groep kent blijkbaar geen grenzen. Neem vooral even een kijkje bij de foto’s, want daar zitten echt een paar pareltjes tussen.
Eén ding is inmiddels wel de ongeschreven regel geworden: zo snel mogelijk naar binnen… en nog sneller weer naar buiten. 😂
Tijdens de avondafsluiting hebben we alle reviews hardop voorgelezen. Dat zorgde voor een flinke slappe lach. Soms zijn het juist die kleine, gekke momenten die een werkvakantie onvergetelijk maken.
En dan nog iets anders. In de donkere nacht vond er ook nog iets geheimzinnigs plaats: een heuse inbraak. Tenminste… zo leek het.
Er werd een trap over de schutting heen gezet en de inmiddels befaamde inbreker Ruben Molenaar werd op pad gestuurd. Midden in de nacht klom hij voorzichtig over de schutting heen, op zoek naar de volleyballen die een paar minuten eerder door een topper van de sportacademie niet binnen de hekken werden gehouden en aan de verkeerde kant waren beland. Ze was zelf niet heldhaftig genoeg en schuilde achter haar grote broer. Voor Ruben toch wel een beetje spannend, want wie weet wat hem daar aan de andere kant te wachten stond. De blaffende honden waren in ieder geval duidelijk te horen en maakten de missie er niet bepaald rustiger op.
Gelukkig kwam Ruben niet oog in oog te staan met boze buren of waakhonden, maar wist hij de volleyballen veilig terug te brengen. Een heldhaftige daad die natuurlijk niet zonder de nodige slappe lach verliep. 😄
Al met al was het weer een prachtige dag. We hebben hard gewerkt, veel gelachen, mooie ontmoetingen gehad en opnieuw ervaren hoe bijzonder het is om hier samen te mogen zijn.
Op naar dag 6! 🇷🇴💙
