Na een paar dagen hard werken stond vandaag de zondag voor de deur. Een dag met een iets ander programma, maar zeker niet minder bijzonder.
’s Ochtends werden we opgehaald door Dan Laszlo. Samen met onze tolk Mickey en zijn vriendin Lucy uit Amerika, die ons ook holpen bij de omheining, liepen we in een lange stoet richting een zigeunerkerk. Natuurlijk waren we allemaal op ons best gekleed en namen we onze muziekinstrumenten mee.
De wandeling ging dwars door een Roma-dorp. Dat maakte behoorlijk indruk. Je zag onderweg pas echt hoe groot de armoede is en onder welke omstandigheden veel mensen hier leven.
Bij het Gipsy kerkje werden we hartelijk ontvangen door de Roma’s. Al snel begonnen we met zingen. Ze hadden namelijk één speciaal verzoek: King of Kings in het Hongaars. De vorige keer hadden we dat ook gezongen en een aantal vrienden van Laszlo geloofde niet dat Nederlanders dat echt konden. Ze vonden Hongaars namelijk al moeilijk genoeg voor zichzelf, laat staan voor een groep Nederlanders. Gelukkig konden we vandaag opnieuw bewijzen dat het ons toch echt gelukt was. Ook de andere liederen werden uit volle borst meegezongen, want die kenden zij allemaal in het Hongaars.
Daarna vertelde Mickey zijn getuigenis en sprak Lazlo over Psalm 23. Bijzonder genoeg hadden wij het daar tijdens onze allereerste GMG ook al over gehad. Dat voelde als een mooie bevestiging en iets waardoor God opnieuw tot ons sprak.
Halverwege de dienst klonk er ineens een harde krak. Iedereen keek verschrikt op. Bleek dat Anton niet meer óp zijn stoel zat, maar er dóórheen. Gelukkig bleef het bij de stoel en kon ook daar weer hard om gelachen worden.
We sloten de dienst af met het bekende Poortenlied. Samen met de Roma’s maakten we weer lange poorten waar iedereen meerdere keren enthousiast onderdoor liep. Het blijft bijzonder om te merken hoe muziek en geloof zoveel verbinding brengen, ondanks dat we elkaars taal nauwelijks spreken. Na nog een gezamenlijke foto werden we, zoals inmiddels bijna traditie is geworden, uitgezwaaid met knuffels, kusjes en heel veel enthousiasme.
Daarna liepen we met de hele stoet weer terug om te eten en ons klaar te maken voor het volgende onderdeel van de dag: zwemmen!
Eenmaal aangekomen moesten we eerst even zoeken waar we precies moesten zijn. Dat zorgde voor wat chaos, maar toen we eenmaal binnen waren, keken we onze ogen uit. Het leek bijna een half pretpark. Overal waren eetkraampjes te vinden en bij één kraam stond zelfs een complete varkenskop aan een spit te draaien. Dat zie je in Nederland toch niet zo snel.
Maar het meest bijzondere waren misschien nog wel de thermale baden. Ze werden natuurlijk verwarmd, wat op zich heel luxe klinkt. Alleen… toen we dichterbij kwamen, sloeg de geur van zwavel ons al snel tegemoet. Tel daar het warme, bruinige water bij op en de keuze was voor de meesten snel gemaakt. Doe ons toch maar gewoon een vertrouwd blauw chloorbad. 😅
Toch waren er een paar durfals die zich er wel aan waagden. De rest van de groep was vooral te vinden bij de glijbanen en de gewone baden. Er werd gelummeld, kippengevechten gehouden en natuurlijk geprobeerd om de hoogst mogelijke torens op elkaars schouders te bouwen. We hebben ons heerlijk vermaakt.
Natuurlijk kon een ijsje ook niet ontbreken. En misschien nog wel belangrijker: de wc’s werden volop gebruikt voor de grote boodschap. Alles om dat inmiddels beruchte poephok op ons verblijf nog één dag langer te kunnen vermijden.
Op de terugweg maakten we nog een tussenstop tussen een prachtig veld vol zonnebloemen. Dat leverde natuurlijk de nodige fashion foto’s op. En bij deze: raad eens waar wij zijn? 🌻📸
Eenmaal terug op ons verblijf sloeg de vrolijke stemming voor een deel van de groep echter al snel om. Op het menu stond namelijk een gerecht dat bij veel Servië werkvakantiegangers direct oude herinneringen opriep: de beruchte vette koolbladeren gevuld met gehakt. Of zoals sommigen het liefkozend noemen: kotsbladeren met hondenvoer.
Voor een aantal was dit hét moment om hun trauma onder ogen te komen. Sommigen hebben deze avond hun angst overwonnen en het toch opgegeten. Anderen vonden dat een stap te ver. En de deelnemers die nog nooit in Servië waren geweest? Die hebben er vanavond gewoon een nieuw trauma bij gekregen. 😂
Verder die avond waren de dames Jessica, Timolientje, Joëlle en Cassandra ook weer aanwezig. 💅
Al met al was het een prachtige zondag. Op naar een nieuwe werkweek! 🇷🇴💙
