De dag begon met een nieuwe uitreiking van de titel ‘Deelnemer van de dag’. Deze eer ging naar Jalita, Ruben en Lynn. Waarom? Omdat zij midden in de nacht nog heldhaftig de was hadden binnengehaald toen het ineens begon te regenen. Dat leverde niet alleen droge kleding op, maar ook een welverdiend applaus.
Ondertussen waren de meeste jongens nog niet helemaal wakker. Niet zo gek ook, want een aantal van hen had een onrustige nacht achter de rug. Harde zaaggeluiden hadden hen namelijk regelmatig uit hun slaap gehouden. Of er echt gezaagd werd of dat iemand een bijzonder indrukwekkend snurkgeluid produceerde, laten we maar even in het midden. 😉
Vandaag stonden er weer verschillende projecten op het programma. Het kinderwerk werd deze keer op twee locaties gehouden: in Galospetreu en in chesereu (het Roma-dorpje waar we vandaag voor het eerst kwamen).
Dit dorpje bestond uit ongeveer honderd huisjes en maakte veel indruk. De omstandigheden waren hier nóg slechter dan we de afgelopen dagen al hadden gezien. De kinderen waren duidelijk minder gewend en leefden onder moeilijke omstandigheden.
Ook hier begonnen we weer met onze vaste dansjes. Daarna werd er geknutseld, gevoetbald en volop spelletjes gespeeld. De kinderen genoten zichtbaar en ook wij hadden het ontzettend naar ons zin. Sterker nog, Max kreeg het zelfs zó leuk met de kinderen dat zijn eierstokken begonnen te rammelen… of nou ja… zijn denkbeeldige eierstokken. 😂
Na afloop maakten we een wandeling door het dorp. Daardoor kregen we een nog beter beeld van hoe de mensen hier leven. Dat maakte diepe indruk. Overal stonden vervallen huisjes, soms gebouwd van een paar stenen, soms van hout. Sommige woningen hadden nauwelijks een deur, waren maar een paar vierkante meter groot en overal lag afval verspreid. Het is eigenlijk moeilijk om onder woorden te brengen hoe dat eruitziet. Op zulke momenten besef je opnieuw hoe vanzelfsprekend het voor ons is om straks weer naar een warm, goed geïsoleerd huis terug te gaan. Hier is dat allesbehalve normaal.
Bij de omheining werd vandaag ook weer hard gewerkt. Er moest een enorme hoop puin worden opgeruimd en onder het groenafval bleek een complete muizenfamilie verstopt te zitten. Daarnaast werd er weer volop cement gemengd, hout gesjouwd en kippengaas losgetrokken. Ook vandaag werd er weer flink wat spierkracht gevraagd.
Het kinderwerk in Galospetreu was opnieuw een groot succes. Deze keer gingen we sterren vouwen en dat sloeg enorm aan. Daarna werden er ook nog bootjes, kwekkertjes en allerlei andere figuren gevouwen. Eén jongetje was zó trots op zijn knutselwerkjes dat Nick speciaal een papieren tasje voor hem vouwde, zodat hij alles veilig mee naar huis kon nemen. Dat was prachtig om te zien.
Aan het einde van de middag kreeg Jesse nog een bijzondere uitnodiging. Een bewoner uit het dorp vroeg of we donderdag met de héle groep bij hem wilden komen eten. Voor de zekerheid hebben we nog maar even gevraagd of hij zich realiseerde dat “de hele groep” uit bijna dertig mensen bestaat. Maar dat bleek geen enkel probleem te zijn. We zijn heel benieuwd wat ons te wachten staat!
Ook het vaste daktrio: Anton, Reinoud en Ruben ging weer enthousiast aan de slag. De heren besloten alleen dat sommige dingen ook wel iets sneller konden. Dus trokken ze hun eigen plan en zaagden alvast wat hout op maat. Daar waren de Roemeense bouwers iets minder enthousiast over. Laten we zeggen dat hun improvisatietalent niet door iedereen werd gewaardeerd. 😅
Tijdens de lunch kregen we een soort erwtensoep voorgeschoteld. Tenminste… het leek op erwtensoep, alleen dan met hele erwten erin. Tot onze verrassing smaakte het eigenlijk best goed. Bijna Hollandse kost, maar dan op z’n Roemeens.
In de avond gingen we naar een klooster waar mannelijke monniken wonen. Het was een prachtige plek met indrukwekkende gebouwen en een mooie rustige sfeer.
Al was die rust niet helemaal bestand tegen een groep Nederlandse jongeren.
Er hing namelijk een wel héél verleidelijk touw waarmee de grote klok geluid kon worden. En ja… een aantal jongeren en leiding kon de verleiding niet weerstaan. Nog geen paar tellen later galmde de gong luid over het hele kloosterterrein.
Beneden was ook nog een donkere, mysterieuze kelder. Sommige groepsleden zagen daarin vooral perfecte verstopplekjes om de rest eens flink te laten schrikken.
Je zou dus kunnen zeggen dat wij het klooster die avond een klein beetje hebben geterroriseerd. Gelukkig hebben we tussendoor ook nog gewoon genoten van de prachtige gebouwen en werd de avond afgesloten met een schitterende zonsondergang.
Op de terugweg besloot een hond vrijwillig voor de bus van Max langs te rennen. Gelukkig wist hij op tijd te remmen, anders had hij na de kat misschien ook nog een 5-punter kunnen bijschrijven. De viervoeters blijven ons deze werkvakantie blijkbaar opzoeken.
Terug op het verblijf werd de dag rustig afgesloten. Er werden weer wat jongens voorzien van ingevlochten haren, de gitaar kwam tevoorschijn en al zingend sloten we opnieuw een prachtige dag af.
Tot morgen! 🇷🇴💙
