Vandaag verliep het werk op de verschillende locaties eigenlijk zoals we inmiddels gewend zijn. Bij de omheining werd weer volop geschept, cement gemaakt en gewerkt aan het plaatsen van de palen. Langzaam maar zeker begint het resultaat soort van zichtbaar te worden.
Bij het kinderwerk zat de sfeer er ook weer goed in. Zoals iedere dag begonnen we met een Bijbelverhaal, daarna werd er geknutseld en natuurlijk mochten de vaste dansjes niet ontbreken. We beginnen er inmiddels allemaal lekker in te komen.
Ook beginnen de meisjes zo langzamerhand hun favoriete mannelijke leiding uit te kiezen. In Galospetreu lijkt Timo inmiddels behoorlijk bij de dames onder de plak te zitten en Jesse J. kan in Chesereu inmiddels ook niet meer zonder een hele groep meisjes om zich heen lopen. 2 vrouwenmagneten dus.
Toch begon de dag niet helemaal vlekkeloos. Eén van de busjes belde namelijk onderweg met de vraag of de muziekbox nog mee moest worden genomen. Op zich een logische vraag… alleen kwamen ze er tijdens dat telefoontje ook achter dat ze nóg iets vergeten waren. Of beter gezegd: iemand. Ruben stond namelijk nog gewoon op de locatie. Blijkbaar vonden ze de box toch nét iets belangrijker dan een extra passagier. Tellen tot negen bleek nog best lastig. 😂
In de middag stond er een hike door een mooi natuurgebied op het programma. Tenminste… dat dachten we.
Een hike kun je het eigenlijk niet noemen. Zelfs een boswandeling in het Hoevelakense Bos zou nog uitdagender zijn geweest. Het voelde eerder alsof we een rondleiding kregen over een bungalowpark. Maar goed, we waren er lekker even uit en ondertussen ontstonden er wel mooie gesprekken.
Op een gegeven moment klonk er ineens een enorme hoge vrouwelijke gil door het bos. Iedereen keek verschrikt om zich heen. Bleek het geen van de dames te zijn, maar Erik van de Pol met zijn roze enkelband. Hij had zijn voeten iets te enthousiast in het koude water gestoken en schrok daar zelf blijkbaar nogal van.
Ook Jesse R. liet weer zien dat er ergens diep vanbinnen toch nog een aap in hem schuilt. Voor je het wist hing hij alweer in een boom alsof hij er thuis hoorde.
Maar het grootste avontuur van de dag moest toen nog beginnen.
Op de terugweg lag de Maxibus heerlijk te slapen… of nou ja, de inzittenden dan. Totdat iedereen abrupt wakker werd van een flinke klap. De bus was namelijk over een bruggetje gereden dat nét iets te krap bleek voor het formaat van de Maxibus. Het opstapje werd eronderuit getrokken en als klap op de vuurpijl ging de band hierdoor ook nog lek.
Gelukkig stonden er een paar technische helden op die het probleem wisten op te lossen, waardoor de reis weer verder kon.
Al duurde dat niet lang.
Even later voelde Max ineens dat de bus vermogen begon te verliezen. Toen hij terugschakelde, sloeg de motor volledig af. En dat was het einde…
R.I.P. Maxibus. 🕊️🚐
Na al die trouwe kilometers moest hij de strijd helaas staken.
Maar toen stond daar ineens de held van de dag: de Turbotransit. Ondanks de kleine aanvaring die deze bus aan het begin van de reis met de Maxibus had gehad, waren alle oude ruzies vergeten. De Turbotransit schoot te hulp en sleepte de Maxibus veilig terug naar ons verblijf. Een prachtig staaltje vergevingsgezindheid. 😉
Door alle gebeurtenissen konden we de tussenstand van het inmiddels beroemde puntensysteem ook weer bijwerken.
* Max: 155 punten. (5 voor de kat, 50 voor de brug en 100 voor de motorpech.)
* Joël: 50 punten voor de botsing aan het begin van de reis.
We sluiten de dag gelukkig niet af met pech, maar met iets veel mooiers.
Vanavond hadden we namelijk een bijzondere Bijbelstudie over de Heilige Geest. We namen bewust de tijd om stil te worden en God te vragen of Zijn Geest tot ons wilde spreken. Dat leidde tot mooie gesprekken, bijzondere inzichten en persoonlijke momenten.
Een waardevolle afsluiting van weer een dag vol werk, humor, avontuur en bovenal Gods aanwezigheid.
