Vandaag begon de dag weer met het kinderwerk. In Galospetreu stond een sportochtend op het programma. Er werden allerlei spellen en sporten gespeeld en dat bleek een groot succes. Er werd fanatiek gerend, gelachen en natuurlijk hoorde een gezonde dosis enthousiasme daar ook weer bij.
In Chesereu ging het Bijbelverhaal vandaag over het verloren schaap. Het verhaal werd met veel enthousiasme en acteer talent verteld en de kinderen luisterden aandachtig mee. Daarna werden er schaapjes geknutseld, gespeeld en gedanst. Ook vandaag genoten de kinderen zichtbaar van alles wat er georganiseerd was.
Bij de bouw van de omheining en de shit pit begint er ondertussen een einde aan het project te komen. Het allerlaatste stukje cement voor de shit pit werd gestort. Als aandenken aan iedereen die daar werkte mochten ze hun handafdruk én de eerste letter van hun naam in het cement zetten. En natuurlijk mocht ook Rubens klomp niet ontbreken. Later wordt hier weer zand overheen gegooid, maar wie weet… misschien wordt dit over honderd jaar ooit nog eens opgegraven en belandt dit prachtige kunstwerk in een museum. Je weet maar nooit. 😉
Vandaag stopten we iets eerder met werken. We waren namelijk uitgenodigd bij een Roma-familie in Galospetreu om samen iets te eten.
Toen we aankwamen leek alleen niemand thuis. Alles zat potdicht en er was nergens iemand te bekennen. Wij oer-Hollandse Nederlanders houden natuurlijk van strak op tijd zijn, maar dat moet je hier in Roemenië toch echt een beetje loslaten. Uiteindelijk bleek dat er eerst nog even boodschappen gedaan moesten worden.
Niet veel later werden we hartelijk ontvangen met lekkere frisdrank, die binnen de kortste keren op was. Dat was ook niet zo gek, want op het verblijf drinken we vooral water en af en toe wat limonade. Daarnaast kregen we heerlijke kleine kaas-croissantjes voorgeschoteld.
Het was mooi om te zien dat deze familie ons op deze manier wilde bedanken voor alles wat we de afgelopen weken voor de kinderen hadden gedaan. Misschien leek het iets kleins, maar het voelde als een groot gebaar. Als bedankje gaven wij hen op onze beurt een paar sleutelhanger-klompjes en natuurlijk stroopwafels. Daarna gingen we weer terug naar het verblijf, waar er zowaar een echte Hollandse boterham op ons lag te wachten als lunch.
Na het eten kon iedereen zelf kiezen wat hij of zij wilde doen. Een groepje ging met Pap Laszlo mee naar een imker om meer te leren over de bijen. Daar hoorde natuurlijk wel een lange broek en een shirt met lange mouwen bij. Toen de meesten dat hoorden én beseften dat het buiten zo’n 35 graden was, was de keuze snel gemaakt. Een groot deel bleef toch liever op het verblijf om onder de buitendouche af te koelen.
Daar bleef het alleen niet lang rustig.
Een aantal meiden lag heerlijk te zonnen, totdat de drie musketiers Reinoud, Jesse R. en Rik besloten dat het tijd was voor wat verkoeling. Gewapend met waterpistolen begonnen ze de meiden nat te spuiten.
Maar zoals dat altijd gaat, bleef het natuurlijk niet bij een paar waterpistolen.
Al snel verschenen ook de tuinslang en emmers water. Binnen de kortste keren waren de meiden veranderd in verzopen katten. De biertafels waarop ze lagen bleken bovendien niet helemaal gemaakt voor zoveel water. Ze veranderden langzaam in glijbanen, waardoor de meiden uiteindelijk niet meer óp de tafels lagen, maar ónder de tafels, boven op elkaar in de modder terechtkwamen. De slappe lach was compleet.
’s Avonds hing er een opvallend melige sfeer in de groep. Voor werkelijk ieder complimentje, grapje of klein succesje brak spontaan een enorm applaus los. Het hield maar niet op.
Verder werden er gezellig spelletjes gespeeld, fanatiek gevolleybald en genoten we samen van een prachtige sterrenhemel. Een heerlijk rustige avond, vlak voor onze laatste werkdag.
Maar toen…
Midden in de nacht ontstond er bij een aantal mensen een briljant idee: slapen op de heuvel.
De dekens werden gepakt, de DEET werd rijkelijk gesmeerd en bepakt en bezakt vertrok het groepje richting de heuvel om onder de sterren te overnachten.
Feline, Natanja en Jolien sliepen hier als roosjes.
Timo en Joël hadden alleen iets meer moeite met het avontuur. Na eindeloos draaien, kuilen voelen en op zoek gaan naar een comfortabele houding, besloten zij diep in de nacht toch maar de tocht af te blazen. Met de staart tussen de benen verdwenen ze stilletjes terug naar hun vertrouwde mancave om daar verder te slapen.
Zo zie je maar weer wie de dapperste zijn… de dames🤪
