18 juni 2026 was een dag waar we al maanden naar uitkeken. Sterker nog: dit was misschien wel dé actie van de hele werkvakantie. Maar voordat de eerste gasten binnenkwamen, was er al ontzettend veel werk verzet.
Eigenlijk begon het benefietdiner al een dag eerder. Op woensdagavond 17 juni stonden we om half zeven klaar in de kerk. De hele zaal moest worden omgetoverd tot een sfeervolle dinerlocatie. Stoelen werden opgestapeld, tafels neergezet, tafelkleden uitgerold en alles werd netjes aangekleed. Dat was al een flinke klus op zich.
Ondertussen werd er in de keuken minstens zo hard gewerkt. Het eten moest worden voorbereid, groenten werden gesneden en het vlees werd gemarineerd. En natuurlijk mocht ook het dessert niet ontbreken. Die taak werd met veel enthousiasme uitgevoerd door Jesse J. en Reinoud, allemaal onder de deskundige leiding van onze eigen werkvakantiekok Rik van den Hazel.
Omdat er die avond al zoveel werk was verzet, kon een groot deel van de groep de volgende ochtend iets langer uitslapen. Daar zei natuurlijk niemand nee tegen. Nadat iedereen naar huis was gegaan, sloten sommigen de avond zelfs nog af met een bezoekje aan de McDonald’s. Waarschijnlijk hadden ze trek gekregen van al dat lekkere eten waar ze zelf niet van mochten snoepen. Daarna was het toch echt tijd om naar bed te gaan, want de volgende dag zou lang, warm en intensief worden.
En toen was het 18 juni: dé dag van het benefietdiner. Maar niet alleen dat, want het was ook de achttiende verjaardag van Reinoud. Dubbel feest dus!
In de ochtend werden de tafels prachtig gedekt en verder aangekleed. Het vlees werd gebraden en alles werd klaargezet voor de avond. Naarmate de middag vorderde, werden niet alleen de gerechten verwarmd, maar wijzelf ook. De zon scheen volop en het werd behoorlijk warm. Tijdens de pauze zochten we daarom massaal de schaduw onder een boom op, met een zak chips binnen handbereik.
Daarna ging het werk weer verder. Naamkaartjes werden geschreven, de tafels werden nog eens gecontroleerd en de champagneglazen kregen hun plek. Ook het brood moest nog worden gesneden. Dat leek een eenvoudige taak, maar voor Jolien liep het iets anders. Nog geen vijf minuten nadat ze begonnen was, had het scherpe mes niet alleen het brood geraakt, maar ook haar vinger. Gelukkig zat het vingertopje er nog aan, liep het goed af en kon er daarna weer verder gewerkt worden.
Langzaam kwam de avond dichterbij. Voordat de gasten arriveerden, genoten wij zelf eerst nog van een maaltijd met patat en broodjes kip. Daarna werden de laatste voorbereidingen getroffen, de taken nog één keer doorgenomen en maakten we ons klaar om de gasten te ontvangen.
Om 18.00 uur kwamen de eerste bezoekers binnen. Iedereen werd welkom geheten met een feestelijk drankje en naar zijn of haar plaats begeleid. Toen alle gasten zaten, opende Florinte de avond met een welkomstwoord. We begonnen met gebed en vervolgens werd het voorgerecht uitgeserveerd: een zalmrilette met een salade van knolselderij en groene kruiden. Zelfs twee fotografen van twee regionale kranten waren aanwezig om verslag te doen van de avond.
Na het voorgerecht was het tijd voor het buffet. En wat voor één! Er stonden verschillende soorten rundvlees, diverse groentegerechten, aardappelbereidingen, geroosterde kip in paddenstoelenroomsaus, rauwkost en orzotto klaar. De gasten genoten zichtbaar van al het lekkers.
Maar het hoogtepunt van de avond moest nog komen: de veiling. Onder leiding van onze enthousiaste veilingmeester werden de kavels één voor één geveild. Soms ging het er fanatiek aan toe en werd er flink tegen elkaar opgeboden. Daarnaast werden er gedurende de avond loten verkocht voor de loterij. Ook daar waren prachtige prijzen te winnen, variërend van een wijnpakket tot een Spakenburgs Hart.
Terwijl de veiling in volle gang was, werd er achter de schermen alweer hard gewerkt aan het dessert. Meer dan 300 dessertglazen werden gevuld en zorgvuldig klaargezet. Op het menu stond een heerlijke zomerse roodfruit-panna cotta, gecombineerd met een luchtige frambozenmousse en een compote van blauwe bessen. Alleen al bij het zien ervan liep het water je in de mond. Na afloop van de veiling werden de desserts uitgeserveerd en konden de gasten nog één keer genieten van al het lekkers dat de keuken had voorbereid. Langzaam begon de avond daarna richting zijn einde te lopen. Voor veel deelnemers was dat geen straf, want na een hele dag hard werken begonnen de benen inmiddels behoorlijk moe te worden.
Voordat de avond werd afgesloten, werden er nog enkele mensen speciaal in het zonnetje gezet. Cas, Rik, Joël, Iris en Florinte kregen een welverdiend applaus voor alle energie en inzet die zij in de voorbereidingen en de organisatie hadden gestoken. Daarna werden we met de hele werkvakantiegroep naar voren geroepen voor hét moment van de avond: de bekendmaking van de opbrengst.
En wat een moment was dat.
Het benefietdiner bracht maar liefst €22.000 op. Daarmee kwam het totaalbedrag dat we tot nu toe voor de werkvakantie hebben opgehaald uit op €82.000. Een fantastisch resultaat voor een groep van 29 deelnemers. We zijn enorm dankbaar voor iedereen die hieraan heeft bijgedragen, op welke manier dan ook.
Na een gezamenlijke buiging sloten we de avond af met koffie en thee. Ondertussen verdwenen in de keuken ook de overgebleven desserts als sneeuw voor de zon.
Toen was het tijd om onze gasten uit te zwaaien. Onder luid gejuich lieten we ze de kerk verlaten. Maar zodra de laatste gast de deur uit was, veranderde dat gejuich al snel in iets wat meer leek op een vermoeiende zucht. Want ja… alles moest natuurlijk ook weer worden opgeruimd.
De tafels gingen weer weg, borden, bestek en glazen werden in kratten verzameld, stoelen moesten terug de kerkzaal in en er wachtte een berg afwas. Ook het overgebleven eten moest worden verdeeld. Weggooien doen we namelijk niet. Niemand mocht naar huis voordat hij of zij een voorraadje eten had meegenomen. De diepvriezen van veel deelnemers waren voor de komende weken weer goed gevuld.
Langzaam maar zeker kwam ook aan deze lange dag een einde. Rond twee uur ’s nachts werd de kerk afgesloten en konden de laatste jongeren eindelijk naar huis. Met vermoeide benen, maar vooral met een grote glimlach. En voor sommigen zat uitslapen er de volgende ochtend niet eens in, omdat ze alweer vroeg op moesten.
Wat een dag.
Wat een inzet.
Wat een opbrengst.
En wat zijn we dankbaar voor iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt!
