Onze laatste reisdag begon weer vroeg. We werden wakker met een prachtig uitzicht over Passau en na een lekker ontbijtje was het tijd om voor de allerlaatste keer de busjes in te stappen, op weg naar Nijkerk. Tijdens de rit was het opvallend rustig. Niet omdat iedereen sliep, maar omdat er fanatiek werd geschreven en getypt. Iedereen was druk bezig om persoonlijke complimenten voor elkaar op papier of in een appje te zetten. De mooiste berichten werden verstuurd. Het was bijzonder om elkaar zo bewust te vertellen wat je in de ander waardeert. Eigenlijk doen we dat veel te weinig.
Tijdens een van de toiletpauzes gebeurde er natuurlijk ook weer iets opmerkelijks. Nu we weer in Duitsland waren, werden de wc’s ineens een stuk groter. Dat viel vooral één persoon op: Max. Hij was namelijk nét iets te klein voor de wc. Ja hoor… zelfs op de laatste reisdag kwam zijn lengte weer even om de hoek kijken.
Verder verliep de busreis eigenlijk heel voorspoedig. Er werd lekker geslapen, gechilld, af en toe een spelletje gespeeld en natuurlijk nog een paar keer gestopt voor een plas- en lunchpauze. Langzaam maar zeker kwam Nederland weer in zicht. En daarna ook Nijkerk, waar we zouden wachten op onze vliegtuiggangers.
Voor hen begon de dag iets minder voorspoedig. Hun vlucht bleek namelijk maar liefst tweeënhalf uur vertraging te hebben. Dat betekende dus nog een extra lange ochtend en middag wachten. Gelukkig konden ze eerst genieten van een heerlijk hotelontbijt waar absoluut niets op aan te merken viel.
Op het vliegveld aangekomen moesten ze wel even twee keer kijken of dit écht het vliegveld was. Je kon het eigenlijk amper zo noemen. Het bestond uit een klein vierkant gebouwtje waar je bij binnenkomst meteen de douane zag en daarna… welgeteld twee kleine gates. Bij de douane werden Rik en Jolien er natuurlijk nog even uitgepikt. Rik vanwege zijn fles deodorant en Jolien omdat ze compleet vergeten was dat er nog een volle fles water aan haar tas hing. 🫣
Door de vertraging kregen ze een vergoeding voor wat eten en drinken. Rond twee uur mochten ze eindelijk aan boord. Op twee krijsende baby’s na verliep de vlucht prima en dankzij de noise-cancelling oortjes was ook dat goed vol te houden. Na een behoorlijk hobbelige landing kwamen ook zij veilig aan in Nederland. Door de vertraging kwam het zelfs zo uit dat de bus- en vliegtuiggangers ongeveer tegelijk in Nijkerk arriveerden. Bij het tankstation werd daarom eerst nog even op elkaar gewacht.
Toen iedereen weer compleet was, werden de eerste knuffels alweer uitgedeeld. Opvallend eigenlijk, want de bus- en vliegtuiggangers waren nog geen dag van elkaar gescheiden, maar blijkbaar was dat al lang genoeg om elkaar flink te missen.
Voor de allerlaatste keer stapten we met elkaar de busjes in. In een mooie colonne reden we toeterend richting de kerk. Daar stond het thuisfront al te wachten. Toen we het kerkplein opdraaiden, werd er enthousiast gezwaaid en stroomden familie en vrienden op ons af. Aan de gezichten was wel te zien dat ze elkaar gemist hadden.
De busjes werden leeggehaald, de laatste spullen verdeeld en toen kwam toch echt het moment waar we de hele dag al een beetje tegenaan hingen: afscheid nemen. Iedereen gaf elkaar nog een knuffel, bedankte elkaar voor de onvergetelijke weken en langzaam liep het kerkplein leeg.
Maar ach… zo lang duurde dat afscheid eigenlijk niet. Want de volgende avond gaan we met een groot deel van de groep alweer gezellig op het terras bij Lust zitten. Sommige dingen veranderen gelukkig nooit.❤️
