Om 07.00 uur zaten deze slaapkoppen alweer fris en fruitig aan het ontbijt. Nou ja… fris en fruitig is misschien een groot woord.😜 Het ontbijt was in ieder geval goed verzorgd. Kaiserbroodjes, verse koffie, een gekookt eitje en allerlei soorten beleg stonden voor ons klaar. Kortom: de buikjes werden goed gevuld voordat we weer een lange dag in de bus tegemoet gingen.
Om 07.45 uur vertrokken we vol goede moed. Helaas duurde dat goede gevoel precies… vijf minuten. De Maxibus maakte namelijk kennis met de achterkant van de Turbotransit. Buiten een paar flinke deuken is het gelukkig allemaal goed afgelopen en konden we al snel onze reis weer vervolgen. Niet helemaal de start waar we op hadden gehoopt, maar ach… een deukje meer of minder, daar wordt een werkvakantie alleen maar memorabel van. 😉
Een paar uur later stond de eerste pauze op het programma. Daar wachtte ons een onverwachte spontane verrassing. Nina was samen met Aron en zijn familie op vakantie in Hongarije en toevallig zaten zij niet ver bij onze route vandaan. Natuurlijk konden ze het niet laten om even langs te komen. Het was ontzettend leuk om elkaar even te zien voordat we allemaal weer onze eigen kant op gingen.
Na de pauze brak ook de inmiddels beruchte strijd van Car Crazy 88 weer los. Er werden reanimaties uitgevoerd, heel wat stellen getrouwd en de beste memes nagemaakt. Oh en poeh… dit keer ging het er écht hard tegen hard aan toe. Zó fanatiek zelfs, dat de chaosrondes uit veiligheidsoverwegingen maar even werden geschrapt. Dat zegt eigenlijk al genoeg.
Even later moest de jury nóg strenger optreden. Een team genaamd Maxibus bleek wel héél graag punten te willen verzamelen maar was iets té gretig. Hierdoor is hun ingezette Uno Reverse-kaart ook linearect ongeldig verklaard wegens oneerlijk spelgedrag. Protest werd uiteraard aangetekend, maar zonder succes. De jury bleef onverbiddelijk en de eerste minpunten werden uitgedeeld.
Toen we nog zo’n 45 minuten moesten rijden, werden we opnieuw opgehouden. Dit keer niet door verkeer of wegwerkzaamheden, maar door een hele groep bruin-witte viervoeters die op hun dooie gemak de weg overstaken. Blijkbaar hadden de koeien vandaag ook geen haast.
Uiteindelijk kwamen we, dankzij het uurtje tijdsverschil, om 18.50 uur aan bij ons verblijf in Roemenië. (Voor de mensen in Nederland: dat is inderdaad 17.50 uur. Graag gedaan voor degenen die niet zo sterk zijn in hoofdrekenen en tijdzones.😉)
Het avondeten stond al voor ons klaar. Op het menu stond een… laten we zeggen… nieuwe deurmat dit keer van kipfilet. Met verder nog wat groenten en brood erbij. Maar hé met wat extra kauwen en na zo’n lange reis smaakt eigenlijk alles prima.
De rest van de avond verliep lekker rustig. We konden langzaam een beetje settelen, er werden spelletjes gespeeld, sommigen genoten van de heldere sterrenhemel en we maakten kennis met ons nieuwe thuis voor de komende twee weken.
Al was er ook een kleine teleurstelling.
Het legendarische plekje waar we al jaren de mooiste verhalen over hadden gehoord ‘de heuvel’ bleek tegenwoordig niet veel meer te zijn dan een paar vierkante meter, volledig overwoekerd met onkruid en omringd door landbouwgrond. De verwachtingen waren misschien nét iets hoger geweest.
En nu we toch bezig zijn met teleurstellingen… ook een aantal dames moesten even slikken toen ze ontdekten dat er toch wel een poephok was. De grote boodschap moest namelijk worden gedaan boven een gat in de grond. Gelukkig zat er nog wel een toiletpot op, dus we tellen onze zegeningen.😅
Maar laten we vooral positief afsluiten.
We zijn allemaal veilig aangekomen op onze bestemming. Op iedere kamer hangt airconditioning (en geloof ons: daar gaan we heel blij mee zijn). Max blijkt als enige jongen daadwerkelijk in het stapelbed te passen (soms heeft klein zijn dus ook z’n voordelen). 😄
En het allerbelangrijkste: morgen gaat het échte avontuur beginnen. We kunnen niet wachten om de eerste indrukken op te doen, de mensen hier te ontmoeten en aan de slag te gaan voor mensen die het een stuk minder goed hebben dan wij.
Tot morgen! 🇷🇴💙
